Voor Nederlands rol naar beneden / 中文請往下滑

Good news for the eclectic reader/listener. Recently the question of Oorbeek’s influences erupted again, leading to wild speculations as to who or what might be Oorbeek’s influences. The seven members of Oorbeek (site) decided to lift the veil of the collective’s pastiche of musical styles. Each one of them chose three tracks from the pre-Oorbeek era (pre-2002) that they feel somehow reminds them of Oorbeek. However, these tracks may  still be recent discoveries for us and not actual influences in the Oorbeek sound and procedures. We are uncertain what created the Oorbeek sound but what we do know is, well, the artists in these playlist are or were almost certainly not influenced by Oorbeek. May this list put an end to the wildest speculations!

All 21 selections are on this YouTube playlist:

https://www.youtube.com/playlist?list=PLay_nr0rdsMkN92mOblT9ppsaSIsbXN2o

And there is more: if you can guess for seven or more tracks which member of Oorbeek brought it in, you can win a copy of Oorbeek’s latest album signed by all members. It is not necessary to submit your guess for all tracks or to get at least one track right for each member of Oorbeek. If you got Serge and Alice’s selections right plus one more, the album can be yours. In case of multiple winners we blindly draw one who gets the album, and others get a copy of our latest 7”. And heck, why not, if there are multiple losers, the most original loser gets the album.

For your convenience, we made an excel sheet with all titles where you can write up your guesses. The artists appear on alphabetical order (different from the YouTube list, where everything got a bit mixed up and long tracks are last). You can also find the list with individual links at the bottom of this post. Send your answers, entitled Oorbeek Influence, before June 15, 2024 to info@fusica.nl.

De Oorbeek Challenge

Goed nieuws voor de eclectische lezer/luisteraar. Oorbeek (site) is het collectief dat muziek maakt die moeilijk in welke categorie dan ook te plaatsen is en dat al ruim twintig jaar bestaat (beluister het laatste album Kavel op Spotify of Apple als je ons nog nooit gehoord hebt). Onlangs kwam de vraag naar de invloeden van Oorbeek opnieuw naar boven, wat leidde tot wilde speculaties. De zeven leden van Oorbeek besloten een tipje van de sluier rondom de pastiche van muziekstijlen op te lichten. Ieder van hen koos drie nummers uit het pre-Oorbeek-tijdperk (voor 2002) die op de een of andere manier aan Oorbeek doen denken. Deze nummers kunnen echter nog steeds recente ontdekkingen voor ons zijn (en geen daadwerkelijke invloed in het ontstaan van de Oorbeek-klank en -procedures). We beweren niet dat we weten waardoor het Oorbeek-geluid is ontstaan. Wat we wel beweren is dat de artiesten in deze afspeellijst, zeg maar, vrijwel zeker niet door Oorbeek zijn beïnvloed. Moge deze lijst een einde maken aan de wildste speculaties!

Luister naar alle 21 nummers op de YouTube-playlist:

https://www.youtube.com/playlist?list=PLay_nr0rdsMkN92mOblT9ppsaSIsbXN2o

En er is meer: als jij bij zeven of meer nummers kunt raden welk lid van Oorbeek het heeft ingebracht, maak je kans op een door alle leden gesigneerd exemplaar van Oorbeek’s nieuwste album. Als je bijvoorbeeld mijn 3 selecties en die van Alice goed hebt plus nog één, dan kan het album van jou zijn. Als er meerdere winnaars zijn, trekken we blindelings iemand die het album krijgt, en anderen krijgen een exemplaar van onze nieuwste 7”. En vooruit, bij meerdere verliezers krijgt de origineelste verliezer het album. Voor het gemak hebben we een bestandje gemaakt met alle titels waarin je onze namen kunt aanvinken. Probeer het! En stuur je antwoorden, getiteld Oorbeek Influence, vóór 15 juni 2024 naar info@fusica.nl.

Oorbeek 挑戰

Titles of the playlist in alphabetical order, with separate link

Derek Bailey

Solo guitar, 1973

https://www.youtube.com/watch?v=T9k337Q3VfQ

Boredoms

100 Dom, 1993

Captain Beefheart

Hair Pie Bake 1, 1969

Captain Beefheart

Old Fart at Play, 1969

https://youtu.be/pHjOuS-rABU?si=VgBo1cCJLG-R7Qac

Clock DVA

Uncertain, 1981

https://youtu.be/AMLJ6Ij9yqM?si=tyVFoHRBeZ3GZ_9U

Holger Czukay,

Ode to Perfume, 1981

https://www.youtube.com/watch?v=5EH5GFP2Otk

The feminist improvising group

Stockholm – Women’s Festival – 20th August ’78

https://youtu.be/fF6HzltnTPg?si=oMrn8oqE8HAu_swD&t=573

Gruppo di Improvvisazione Nuova Consonanza

Improvissazione per Otto, 1966

https://www.youtube.com/watch?v=cViXaDwjIWw

Hanatarash

My Dad is Car, 1988

https://www.youtube.com/watch?v=06Ot0DaN1hM

Pierre Henry

Etudes Instrumentales: c) Deux aspects de piano (2), 1956

https://www.youtube.com/watch?v=h98ga7lYc6s

Legendary Stardust Cowboy

Paralyzed, 1968

https://www.youtube.com/watch?v=viK3i0fRDRs

David Moss + Arto Lindsay

Heads Up / Shout & Twist / Possible Fruit, 1984

Nexda

Untitled, 1982

https://m.youtube.com/watch?si=xFs_uSrUKdhEXPXu&v=0T9T5RQfVYE&feature=youtu.be

Else Marie Pade

Etude, 1962

https://www.youtube.com/watch?v=YE-r3qvr5k4

Public Image ltd.

Chant, 1977

https://www.youtube.com/watch?v=Mrbem0F9GxM

Scratch Orchestra

London 1969, 1969

https://www.youtube.com/watch?v=CudcmB4_OTw

Walter Smetak

Akwas, 1974

https://www.youtube.com/watch?v=lDJ6WEjgFX8

Karlheinz Stockhausen

Es, 1968

https://www.youtube.com/watch?v=aEd3ut9TDYc

Sun Ra Arkestra

Unlimited Improvisation, 1984

https://www.youtube.com/watch?v=_foG67Qymbk

Than Nam “Teu” 11

Bonanza (Bát Ghen), 1998

https://www.youtube.com/watch?v=U5mt8fWgztI

Volcanoe the Bear

Worse With Noun, 1999

https://www.youtube.com/watch?v=yRByT3xR9U8

The post Oorbeek Challenge and Playlist appeared first on Fusica.

Here is a letter I wrote earlier this year when I was about to turn 50 (want to get on the mailinglist too? let me know!):

I love the number 49 and its symbolism. Much better than 50. So I prefer to send out a shout to everyone on the last day of my 49th year in which I am walking on this strange and wonderful place called earth, rather than on the first day of the 50th year. My dear sister Daphne somehow knew I wanted to celebrate while I was still 49, when she organised a surprise party for me several months ago. I completely and totally bought it, even after my mom and two friends showed up in a park where you would not expect that. What a great present!

And then the Tuvans, for whom 49 is a special number, play their magic on me too. Tuva and its inhabitants have shaped my life in many ways. When I was halfway on to this point of my life and getting close to 25 years old, I first visited Tuva and fell in love with the place forever. 12 Years later I visited Tuva with June Wen, and it was then and there that we found out that we are destined for each other. That led to our marriage, to our kids, to me moving to Taiwan. Life-changing experiences in which Tuva seemed to play a role.

And right now, guess what? Earlier this year I began organising several Tuvan concerts here in Taiwan, and I was asked to curate two different acts for the Asian Pacific Traditional Arts Festival. And today (last day of 49) the first Tuvan group, a young quartet called Ezengi, has just finished their job (which they did very well) and returns to Tuva. And tomorrow (first day of 50) four fine senior musicians arrive from Tuva to Taiwan for this weekend’s performances: Shonchalai and Nachyn Choodu, Andrei Öpei and Valerii Mongush. Coincidence?

And then, there was this other coincidence this year. When I fist visited Tuva I learned about a Scythian ornament found during archaeological excavations, consisting of a panther biting its own tail. A wonderful symbol of infinity and the ever-repeating cycles of events. “Ma fin est mon commencement” (“my end is my beginning’) as mediaeval poets and musicians such as Guillaume de Machaut knew so well. This spring a very noble and inspiring friend, the philosopher Fons Elders, sent around a message with his view about this symbol, which is known as the ouroboros in the western world. A little later I performed in the Oosterkerk in Amsterdam with the wonderful Turkish ney player Sinan Arat, a concert I had arranged to be filmed so that I could share it with everybody. In the background of our stage happened to be . . . an ouroboros. So a few days ago, while working on the video I decided to call it “The Ouroboros Concert”. The next day I took the Tuvans to the Pacific Ocean – Tuva being very far removed from any sea or ocean. They decided to try surfing and that’s how I noticed the Scythian ouroboros tattooed on the arm of Anchy Damdyn. What a great idea! The first time ever I imagined I could have a tattoo too.

So by way of celebration and to express the gratitude I feel for being a human amidst so many wonderful human beings I share this Ouroboros concert video with you.

Nederlands

Hier is een brief die ik onlangs rondstuurde, toen ik op het punt stond 49 te worden (ook op de mailinglijst? laat het weten!):

49 Is een prachtig getal met een prachtige symboliek. Veel beter dan 50. Dus stuur ik een groet aan iedereen op de laatste dag van de 49 jaar dat ik op deze vreemde, wonderlijke planeet rondloop, in plaats van de eerste dag van mijn 50e. Mijn lieve zus Daphne voelde kennelijk al aan dat ik liever even stil sta bij mijn leven op mijn 49e, toen ze een surprise party voor me oganiseerde enkele maanden geleden. Ik stonk er totaal in, zelfs nadat mijn moeder en enkele vrienden spontaan opdoken in een park waar je hen toch niet 1-2-3 samen verwacht. Wat een geweldig cadeau!

En de Toevanen, voor wie het getal 49 ook speciale betekenis heeft, duiken ook weer op haast magische wijze op. Zoals jullie weten hebben Toeva en haar inwoners mijn leven op allerlei manieren vorm gegeven. Toen ik halverwege het punt was waar ik nu ben, dus bijna 25 jaar oud, bezocht ik Toeva voor het eerst en raakte voorgoed verslingerd aan deze plek. 12 Jaar later ging ik naar Toeva met June en we ontdekten, toen en daar, dat we voorbestemd waren voor elkaar. Dat leidde dus tot ons huwelijk, kinderen en tenslotte mijn verhuizing naar Taiwan. Nog een levenswending waar Toeva haast een sturende hand in leek te hebben.

En wat is er nu aan de hand? Ik begon eerder dit jaar een aantal Toevaanse concerten te organiseren hier in Taiwan, en werd onder andere verzocht twee programma’s in te vullen voor het Asian Pacific Traditional Arts Festival. En vandaag (de laatste dag dat ik 49 ben) vertrekt de eerste Toevaanse groep, een jong kwartet genaamd Ezengi (nadat ze zich trouwens uitstekend gekweten hebben van hun taak). En morgen (de eerste dag dat ik 50 ben) arriveren er vier geweldige senior musici uit Toeva: Shonchalai en Nachyn Choodu, Andrei Öpei en Valerii Mongush. Toeval?

En dan was er nog iets dit jaar. Toen ik Toeva voor het eerst bezocht leerde ik een Scythisch ornament kennen, dat bij archeologische opgravingen gevonden was en dat bestaat uit een panter die in zijn staart bijt. Een prachtig symbool van oneindigheid en de eeuwigdurende cycli van gebeurtenissen. “Ma fin est mon commencement” zoals middeleeuwse dichters en musici als Guillaume de Machaut heel goed wisten. Dit voorjaar stuurde vriend en inspiratiebron Fons Elders een bericht rond met daarin zijn visie op dit symbool, dat bekend staat als oeroboros in de westerse wereld. Iets later trad ik op in de Oosterkerk in Amsterdam met een geweldige Turkse ney-speler, Sinan Arat, een concert dat ik liet opnemen op video (en waarvoor je de link onderaan vindt). Juist achter ons podium bevond zich . . . een mooie uit hout gesneden oeroboros. En dus besloot ik een aantal dagen geleden toen ik met de video bezig was om ons optreden Het Oeroboros Concert te noemen. De volgende dag (afgelopen zaterdag) nam ik de Toevaanse musici mee naar de oceaan (waar de Toevanen verder van verwijderd zijn dan zo’n beetje wie dan ook ter wereld). Ze wilden graag gaan surfen en zo ontdekte ik de tatoeage van zo’n Scytische oeroboros op de arm van Anchy Damdyn. Wat een geweldig idee! Nooit eerder had ik ook maar een seconde de gedachte gekoesterd dat een tatoeage voor mij zelf ook best interessant kon zijn.

Dus om even stil te staan bij dit bijzondere moment in mijn leven en uitdrukking te geven aan de dankbaarheid om een mens te zijn te midden van allerlei fantastische mensen met wie ik mij omringd weet, deel ik nu deze Oeroboros concertvideo met jullie.

The post The Ouroboros Concert appeared first on Fusica.

The post Workshop boventoonzang in Oosterkerk appeared first on Fusica.

Sinan bespeelt naast de ney rietfluit ook lijsttrommels en zingt, en hij heeft Indiase muziek bestudeerd. En aangezien ik de laatste jaren ook experimenteer met fluiten en met de Marrokaanse bendir lijsttrommel én omdat ik ook al jaren met Indiase muziek bezig ben, hebben we aardig wat overlap. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat uitpakken, zijn voornamelijk traditionele spel met mijn meer experimentele benadering.

Het concert is op zondag 15 juli en begint om 12:00

Gratis toegankelijk (donaties welkom).

Adres: Oosterkerk, Kleine Wittenburgerstraat 1, Amsterdam.

De dag ervoor doe ik een eendaagse workshop boventoonzang, ook in de Oosterkerk in Amsterdam, voor wie wil kennismaken met deze techniek.

Beluister ook het mooie interview met Sinan rondom de VPRO sessie.

“Sinan Arat uit Turkije speelt en improviseert op de ney (Turkse fluit) en laat zich inspireren door de Ottomaanse en Anatolische traditie. Hij wordt begeleid door Alper Kekeç op percussie. In het interview met Giovanca vertelt Sinan hoe hij kennis leerde maken met de ney.”

The post Concert with Sinan Arat in Oosterkerk, Amsterdam appeared first on Fusica.

Bovenal werd het een dag waarin allerlei prachtige reis-, muziek- en andere verhalen opgerakeld werden. Het was bijzonder omdat sommige gasten elkaar wel kenden van de radio maar elkaar nog nooit in levende lijve hadden ontmoet; en ook omdat het een soort reünie was rondom Walter’s legendarische programma De Wandelende Tak, dat in de 23 jaar dat het bestond (van 1984-2007) een grote schare trouwe luisteraars unieke verhalen muziek voorschotelde.

En toen kwam slechts enkele dagen later totaal onverwacht het bericht dat hij op reis in Lübeck overleden was. Ik was op weg naar Siberië en was alleen nog in staat op afstand een laatste groet te brengen aan Walter, middels de nu volgende herinneringen, die ook tijdens de begrafenis op 9 augustus voorgelezen werden.

…..paaaroooooleeee…… paaaroooooleeeee……

en dan die prachtige, welbespraakte, Vlaamse stem die op schaarse momenten vrijwel non-stop trancemuziek van over de hele wereld onderbrak. Het programma Senza Parole (‘zonder woorden’) bezorgde mij hallucinerende radio-uren, ook zonder de paddo’s. Ik raakte voorgoed verknocht aan Marokkaanse gnawa en Dr. John The Nighttripper; aan Griekse miroloi, Moondog en Sufi-gezangen, welke zó lang duurden dat ze wel nooit meer integraal op de Nederlandse radio te horen zullen zijn; en ik raakte ook voorgoed verknocht aan Walter zelf.
Ik ontdekte De Wandelende Tak, Walter’s wekelijkse prime-time radioprogramma gewijd aan musici en reizigers uit alle uithoeken van de aarde. Wonderlijke, dramatische en ontroerende verhalen over reizen ver weg en dichtbij, met vaak ongehoorde en onbekende muziek. En altijd weer die fascinerende, gloedvolle stem.

Mijn verzoek om meer informatie rond 1990 leidde tot een uitnodiging voor een bezoek aan de VPRO studio: de stem kreeg een gezicht, en er bleek een vrouw achter de schermen te zijn die evenzeer een drijvende kracht was achter de enorme productiviteit van De Wandelende Tak en andere programma’s. Walter Slosse en Magda van der Eecken leefden voor de radio, dat was duidelijk. Het waren gouden media-jaren (royale budgetten, en bijna alles mocht), en dankzij de tomeloze inzet en het alsmaar uitdijende netwerk van Walter en Magda stroomde er micro- en macrokredieten naar allerlei musici die anders nooit gehoord werden, tot ver buiten Nederland. Walter stak overal helpende handen toe en liep altijd over van nieuwe ideeën. Zo liet hij mij vorig jaar bij hem thuis een vernuftig zonnecellen-batterijpak zien dat hij in de jaren negentig regelde in Eindhoven, zodat Louis Sarno in het regenwoud maandenlang Pygmeeënliederen kon opnemen.

Een vroeg experimenteel model zonnepaneel dat Walter speciaal voor Louis Sarno bij Philips in Eindhoven regelde, zodat hij maandenlang het regenwoud in kon, onder andere om opnames van de Pygmeeën te maken.

 

Walter wist altijd een uitgebalanceerde koers te varen: hij gaf een stem aan onderdrukten, migranten en muzikale marginalen, maar dan zónder azijnsmaak, mét relativeringsvermogen en soms rake humor. Zijn dadendrang was gebaseerd op passie en overtuiging, en niet op één of ander post-koloniaal plichtsbesef. Hij bleef altijd op zoek naar de menselijke maat en had oog voor de breedst mogelijke context van muziek en cultuur.

Een sigaret losjes in de mond, nervositeit voor of tijdens de uitzending: het was ook duidelijk dat het wel degelijk een enorme inzet vergde om steeds weer met zoveel uiteenlopende programma’s, cd’s en concerten op de proppen te komen. Ik maakte me soms wel zorgen over de inspanningen die Walter leverde, maar het gesprek was eigenlijk nooit op hem zelf te brengen. Het ging over wat Walter om zich heen zag en hoorde, en wat hij vond dat er moest gebeuren.

Het afgelopen jaar viel mij aan niets te merken dat er iets mankeerde aan Walter: na een weerzien bij hem en zijn partner Eline thuis (zijn vrouw Magda van der Eecken overleed in februari 2012), hadden we regelmatig contact via Skype, blikten we terug en passeerden allerlei plannen de revue. Het leidde tot een door Walter en Heiko Jessayan georganiseerde bijeenkomst, nu slechts twee weken geleden: een geweldig weerzien van oude bekenden. Nog eenmaal kregen we de kans om deelgenoot te zijn van Walter’s aanstekelijke enthousiasme voor ongewone geluiden.

In maart van dit jaar publiceerde Walter een bericht over prachtige liederen uit de Catalaanse Llibre Vermell, uitgevoerd door Hesperion XX (‘Hesperion twintig’). Hij noemde het bericht Ad Mortem en haalt onder andere de volgende tekst aan:

 
Vita brevis breviter, in brevi finietur,


mors venit velociter quae neminem veretur.


Life is short, and shortly it will end;


death arrives faster than anyone fears.

 

Dat te lezen is één ding. Dat te voelen is iets heel anders.

De pijnlijke boodschap van die tekst drong vorige week pas echt tot me door, terwijl ik de hele dag naar de uitvoeringen op jouw blog luisterde.
 

 
Senza parole, zonder jouw stem en persoon moeten we verder, maar je stem zal nog lang nagalmen in de digitale ether. In Siberië, waar ik dit schrijf, zal er vandaag ten afscheid een keelgezang rondgalmen door de taiga, langs de oevers van de Jenisei.

 
 
 
En hier is die ode aan Walter die ik vorig jaar zong in Erzhei, Toeva, tijdens de keelzangreis die ik maakte met Taiwanese studenten.
 
 

Uiteraard zijn er sinds zijn overlijden meerdere getuigenissen van Walter’s bijzondere journalistieke carrière verschenen. Enkele oude bekenden uit de ‘wereldmuziek’ haalden herinneringen op in een speciale uitzending van Fred Gales’ De Klankbron, tezamen met muziekfragmenten die ooit te horen waren in Walter’s De Wandelende Tak.
 

Walter Slosse (l) en Fred Gales tijdens de bijeenkomst, een week voor Walter’s dood.

Een andere oudgediende van de VPRO, Peter Flik, herinnerde zich een amusant voorval toen hij met Walter door een van muziek verlaten Leipzig reisde. Er dook ook een filmpje op, gemaakt door een voormalig student van een sociale academie, die Walter in 1978 in zijn bezemkast filmde, waar hij een complete radiostudio had geïnstalleerd. Hoe dat ging staat in een blogpost van Ronald van den Boogaard.
 
 

Nog altijd te lezen zijn het blog Websporen, met dichter Rob Van de Zande, het blog Reizen met Charly dat Walter samen met zijn partner Eline Robin maakte, en het blog Charley’s Blik, dat Eline nog regelmatig aanvult, en waarmee de geest van Walter levend blijft. Walter’s boeiende biografie is na te lezen op Walter Slosse’s Alfabet. Op dat blog zijn ook talloze uitzendingen terug te luisteren, verwerkt in journalistieke bijdragen die tientallen jaren van Walter’s radiocarrière bestrijken. Daaronder is een uitzending die ik voor Walter maakte in april 1996. Te zijner tijd zal ik hier nog wat andere uitzendingen die ik met Walter maakte aan toevoegen.

The post Ode aan Walter Slosse (1947-2016) appeared first on Fusica.

June 29, 18:00-23:00
Broedplaats de Lely, Schipluidenlaan 12, 1062 HE Amsterdam
Entrance fee 12 euro online, 15 euro on the door.
Get your tickets now!
Take your pillow or a mat for extra comfort.

The team of artists will include
RaagMala Suite on the lowered frequency 432HZfeat.
ODO7 in aroma mix
Mark Van Tongeren, challenge the boundaries of voice and language;
Dr. Goldfinger soundmanipulation and field recordings;
Sarod by Avi presents sarod;
Vladimir Grafov immersive lightscapes;
Marynka Nicolai-Krylova instant music;
Ogentroost, flower cuisine as a joy for the eye and tongue;
+ t.b.a.

Imagine yourself deepening in a lucid dream, where all your senses are enhanced, where you reflect on them, juggle and play with them. Where you experience the synesthetic qualities of senses by hearing the light and smelling the music. Where you transform yourself by conducting senses and emotional responses while enjoying aesthetic stimuli.

By common knowledge, human perception relies on hearing, taste, smell, vision and touch. We will put this simplistic statement into a subtler empirical context that we call Spectral Perspective. During the event we’ll be carefully combining aesthetic elements of music, sound, light, taste, smell and space to induce a broad spectrum of emotional and mental states.

Our approach is based on the belief that all our receptors sense waves of various frequencies, just like we see the colours or hear timbres. The senses of different frequencies will intervene and interfere with each other; they will resonate and phase.

The senses are given to us to orientate better within our reality. They form our reality and consequently they form us. The more our senses are developed the more prolific a vision of reality we can grasp.

Senses are the instruments of our perception, why not be the master or at least a friend of them? Just like a Kung Fu master listening to the sound of reality in the trilling of a dewdrop on the edge of the leaf.

#raga #432HZ #ODO7 #RaagMalaSuite #Lely #MarkVanTongeren

An international group of Amsterdam-based artists will each provide a certain range of the spectrum. We will integrate the architectonic elements of the building into the concept of the evening with dymamic light instalation, while using the unique acoustic qualities of the space.

special cakes made with edible flowers by Ogentroost

met taart gemaakt van eetbare door Ogentroost

NEDERLANDS

SPECTRAL PERSPECTIVES
Een indrukwekkende avond met muziek, licht, geluid, geur en smaak.

29 Juni, 18:00-23:00
Broedplaats de Lely, Schipluidenlaan 12, 1062 HE Amsterdam
Toegang 12 euro online, 15 euro aan de deur.
Koop je kaartjes hier.
Neem een kussen of matje mee voor extra comfort!

De artiesten:

RaagMala Suite op de verlaagde frequentie 432HZ feat. ODO7 in aroma mix;
Mark Van Tongeren, de grenzen van stem en taal uitdagend;
Dr. Goldfinger geluidsmanipulatie en veldopnamen;
Vladimir Grafov onderdompelende lightscapes;
Marynka Nicolai-Krylova instant muziek;
Sarod by Avi, introductie van sarod, Indiase luit;
Ogentroost; Bloemenkeuken vreugde voor het oog en de tong.

Stel je voor dat je helemaal opgaat in een heldere droom, waarin je zintuigen op scherp staan, waarin je nadenkt over je eigen waarnemingen, ermee jongleert en speelt. Waarin je de kruisbestuivende gaven van jouw zintuigen ervaart door licht te horen en muziek te ruiken. Waar je jezelf laat meevoeren door de gewaarwordingen en emotionele reacties, terwijl je geniet van de esthetische prikkels.

Het is algemeen bekend, dat menselijke waarneming berust op gehoor, smaak, geur, zicht en tastzin. We zetten deze simplistische uitspraak in een subtielere empirische context die we “Spectral Perspective” noemen.

Tijdens het evenement combineren we esthetische elementen van muziek, geluid, licht, smaak, geur en ruimte voor het opwekken van een breed spectrum aan emotionele en mentale gemoedstoestanden.

Onze aanpak is gebaseerd op de overtuiging, dat onze receptoren golven van verschillende frequenties gewaarworden, waardoor we verschil in kleuren kunnen zien of verschil in timbres kunnen horen. De waarnemingen van verschillende frequenties zullen op elkaar ingrijpen en met elkaar interfereren; zij zullen gaan resoneren en faseren.

Zintuigen zijn ons gegeven zodat wij ons beter kunnen oriënteren in onze realiteit. Ze vormen onze realiteit en daaruit volgend vormen ze ons. Hoe beter onze zintuigen zijn ontwikkeld, des te rijker we een beeld van de werkelijkheid kunnen vatten.

Zintuigen zijn de instrumenten van je perceptie! Waarom niet de meester of althans een vriend van hen zijn?
Net zoals een Kung-Fu Meester die de werkelijkheid hoort door te luisteren naar de trillingen van een dauwdruppel op de rand van een blad…

Een internationale groep in Amsterdam wonende artiesten zullen ieder een deel van het spectrum leveren. Zij zullen de architectonische elementen van het gebouw integreren in het concept van de avond met dynamische lichteffecten en gebruikmakend van de unieke akoestieke eigenschappen van de ruimte.

Photo of a previous RaagMala event (‘ligconcert’/lie-down-concert).

The post June 29 Spectral Perspectives, Amsterdam appeared first on Fusica.

P van Parafonie

The post De P van Parafonie: Walter Slosse’s alfabet appeared first on Fusica.

Er zijn onder andere opnames te horen van 3 lama’s van het Drepung Loseling klooster uit Zuid India, die ik 6 jaar geleden in India kon opnemen. Iedereen in Dharamsala was erg druk in verband met de traditionele voordrachten die de Dalai Lama tien dagen lang hield na  het Tibetaanse nieuwjaar( Losar). Het was een groot geluk dat deze monniken, die vaak optreden bij belangrijke rituelen en ceremonieën voor de Dalai Lama, even tijd konden maken, en het was dan ook zo weer voorbij. Maar wat ze presteerden deed me versteld staan, zo spatgelijk was het, en zo anders dan veel andere recitaties en gebeden die ik gehoord heb in de loop der jaren.

De foto is van een cd die andere Drepung monniken maakten in de jaren negentig: mijn foto’s gemaakt in Dharamsala raakten helaas zoek.

Beluister de uitzending van Hemelsbreed van 27 oktober 2012.

The post Radio-interview over mijn onderzoek naar boventoonzang in Azië appeared first on Fusica.

Hieruit volgt: het is veel te beperkend om de kennis die zich openbaart in deze manier van zingen te begrenzen tot die personen die boventonen kunnen zingen. Deze groep mensen, waar ik deel van uitmaak,  zijn in staat iets te herscheppen en om te vormen wat ze eerst herkend hebben, maar de herkenning is niet voorbehouden aan ons alleen. Dit onderzoek naar boventoonzang gaat niet om bepaalde ‘zangculturen’ (bijvoorbeeld in Tibet) en ‘muziekgenres’ (boventoonmuziek), het gaat om kritische luisteraars die met enige oefening en training iets waarnemen dat andere mensen ontgaat. Ik hoor niet in de eerste plaats bij een categorie zangers; ik hoor bij een type luisteraar. Mijn muzikale verwantschappen liggen aan de rafelranden van het muziekleven, waar Edgar Varèse geluid vrij maakt, de NASA achtergrondruis van het heelal in geluid omzet, een sound-designer het sonische karakter van dichtklappende BMW-deuren ontwerpt, en ritselende bladeren in de tuin een duet in grijstinten aangaan met een ver vliegtuig. Muziek—intentioneel of onbedoeld—is overal en houdt continu mijn speciale aandacht vast.

In dit akoestische spectrum neemt de boventoonreeks vooral een bijzondere plaats in in zoverre ik haar niet onder controle heb, omdat ze gegeven is. Eenmaal ontdekt, kunnen er bepaalde controlemechanismes in werking treden. Boventonen leiden dan gemakkelijk tot een soort fetisjisme: ze worden overal gezocht, en vervolgens ook gevonden. En daar waar ze niet evident aanwezig zijn, worden ze (bij)gemaakt. In de laatste decennia hebben musici talloze technieken ontwikkeld om de klankspectra van instrumenten te verrijken en vocale boventonen te versterken tot het niveau van zelfstandig manipuleerbare tonen. De enorme uitbreiding aan beschikbare klanken houdt gelijke tred met die in elke vorm van informatie. Mijn artistieke hoofddoel nu is soberder: ik heb getracht niet meer, maar minder te doen dan andere zangers, en een radicale wending tot de oermaterie van harmonischen zelf te voltrekken, en te laten horen hoe dat klinkt.

The post Reflecties op boventonen – uit de inleiding appeared first on Fusica.